Sayın İlgili,

 

 

 

Ulen, gızları çapkın olduğu için değil ha,
Vatanını çok sevdiği için
İzmirim gavur oldu şimdi biliyonuz mu?
Ulen, hatta İzmirime faşist diyola şimdi,
Neden biliyonuz mu?
Türk bayrağı taşımayan gancıkları taşladıla diye.
Vah vah, ne yapıverem gari.
Sorarım size ulen be akılsızla;
Ne farkı va
Yunana gurşun atmakla
Gancıklara taş atmanın arasında.
O zıman,
Gahpe Yunana gurşun sıkaken de mi faşistti gınalı İzmirim.
Ulen , size lafım şu şimdik:
İzmirim bu;
Gavur da oluu, balık rakıylan
Faşit de oluu, yurduna yan bakılınca gari.
Siz kendinize bakın bee,
Gapitalizmin köpeği olmaktan başka,
Bi bok bilem olımayan göt gafalıla.
Doç. Dr. Uğur Koca

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

AKŞAM | SIYASET | 09 ARALIK 2009, ÇARŞAMBA

 

GURMANCLAR KÜRT DEĞİLDİR


Ömer ÖZÜYILMAZ’ın GURMANC VE KÜRTLERİN KÖKENİ adlı kitabı Kürtlerin kökenlerini anlatan yeni ve farklı bir eser. Yeni dönemde içeriği ile kendinden fazlaca ses getirecek gibi görünüyor.

Kürtlerle ilgili;

1- Gürcü kayıtlarında hiçbir bilgi yoktur

2- Resmi Ermeni tarihinde Kürtlerden ilk kez 890 yılında, günümüz İran’nının Kermanşah bölgesi dolayında bahsedilen bir halk olarak bahsedilmiştir.

3- Araplarda mevcut Ekrad kelimesi Kürt anlamında olmayıp, göçebe aşiretleri anlatan bir kavram olduğundan Ekrad Kürt anlamına gelmemektedir. İranlı ve bazı Asyalı aşiretler içinde Ekrad adı kullanılmıştır.

4- Süryani tarihinde Kürtlerin sadece İran topraklarında yaşadığı anlatılmaktadır. (ebul farac tarihi)

5- Diğer bir Ermeni kaynağı olan Urfalı Meteos vaka-i namesinde Doğu ve Güneydoğu Anadolu’da yaşayan hiçbir Kürtten bahsedilmezken, İran’da Kürtlerin varlığı anlatılmıştır.

6- Hiçbir Hrıstiyan kaynağında hrıstiyanlığın başlangıcından 8. asra kadar Kürtlerden bilgi yoktur. Kürtlere gönderilen Havarı ya da havarilerin talebesinden bahsedilmemektedir.

7- Hiçbir Yahudi kaynağında Kürtlere gönderilen habercilerden bahsedilmemektedir.


8- Peygamberimizin (S.A.V.) elçilerinden hiç birinin Kürtlere gittiğinden bahis konusu yoktur.

9- Kürt adında bir Sahabe, Tabiin ve Tabe-i tabiinden bahsedilmemektedir.

10- Kürtlerin ilk dini Zerdüşlük denmesine rağmen neden Mardin ve Hakkarideki İranlılardan kalan birkaç yezidi tapınağından başka Elazığ, Malatya, Diyarbakır, Erzurum, Ağrı, Van, Muş, Bitlis, Urfa, Bingöl, Adıyaman illerinde Zerdüşt tapınaklarının kalıntılarına dahi rastlanılmamıştır.

11- Neden Kürtlere ait Doğu ve Güneydoğu Anadolu’da bir tarihi yapıta rastlanmamaktadır. Hiçbir tarihi eserin üzerinde yapanın veya yaptıranan Kürt olduğu anlatılmamaktadır.

12- Neden iddia edildiği gibi hiçbir Kürt şahıs ve kabile adında Medlerden, Urartulardan, Mitannilerden v.b uygarlıklardan kalan kişi adları ve kabile adları yoktur. Hani bunlar Kürtlerin atasıydı, ama İngilizler, Türkler, Çinliler atalarının isimlerini taşımaktadır.

13- Neden 2000 yıllık hiçbir Roma ve Bizans kaynağında Kürt adına rastlanmamaktadır. Ya da Kürt aşireti olarak bilinen bir topluluk adına rastlanmamaktadır. Romalılar ve Bizansızlar bölgeyi yüzlerce yıl yönetmişlerdir,


Madem Kürtler Sivas’tan Basra’ya kadar uzanan coğrafyada yaşayan bir halktır. Neden Hrıstiyan, Müslüman ve Yahudi kaynakları bu halkı anlatmamıştır. Hem de yanı başlarında olmasına rağmen, neden bu kadar büyük topluluğun bir tane dahi tarihi eseri yok. 5. yy dan önce anlatılan hiçbir tarihi olayda Kürt adı kullanılmamıştır.

Yazar eserinde Gurmancları ve Kürtleri iki ayrı millet olarak görmektedir. Eserde Kürtlerin m.s 5 yy da İranlılar tarafından Sint (Afganistan ve kuzey Pakistan arası) ve Keşmir bölgesinden Mezopotamyaya sürgün edildiği Gürcü, İran ve Bizans kaynaklarından alınan bilgileriyle aktarmıştır. Yazara göre Kürtler Kürtler Hun’lara bağlı Asya’da yaşayan bir kavimken Sasani-Akhun savaşlarında kral Firuz tarafından bölgeye getirildiği anlatılmaktadır.

Kitaba göre Kürtler dünya üzerinde Moğolistan, Macaristan, Romanya, Pakistan ve Mezopotamya coğrafyasında yaşamışlardır. Yazar Kürtlerin bu ülkelerde ve coğrafyalarda Kürtlerle ilgili verilere toplayarak okuyuculara aktarmıştır.

Kitapta özellikle siyasal Kürtçülerin temel kaynağı olan Şerefname adlı eseri iyice irdelenmiş ve Kürtlerin kökenleri bu eser üzerinden açıklanmıştır.

Şerefnamede anlatılan hadiseler irdelendiğinde Kürtler ile Türklerin bir çok bağlantısı ortaya çıkartılmıştır. Buna göre;

1-Araplara göre Kürtler lanetlenmiş bir topluluk olup, CİN’lerden türemişlerdir. Yazar bu kaydın aslında yanlış anlaşıldığını, Arap alfabesinde Ç harfi olmadığından, Türklerden öğrendikleri ÇİN kelimesi yerine, kelimenin Arapların mevcut C harfi ile okunduğunu, dolayısı ile Kürtlerin güney Çin, yani Keşmir bölgesinden geldiklerini belgeleri ile açıklıyor.

2-Ünlü Kürt efsanesi olan DEMİRCİ KAWA efsanesinin Türk efsanesi olduğu anlatılmaktadır. Şerenameye göre Kürtler İran kralından kaçarak dağlara sığınmış, burada sayıları artınca, içlerinde KAWA adında bir demircinin Kürtleri ıssız dağlardan kurtardığı ve zalim kral DAHHAK’ı öldürdüğü, bu nedenle her yıl nevruzda ateş üzerinden atlanarak bu hadiselerin kutlandığı söylenmektedir.

Kitaba göre ise Bu hadisede anlatılan kişi BİLGE TONYUKUK’tur. Türk tarihine göre, Türkler zalim Çin prenslerinden kaçıp, dağlara saklanmışlardır. Sonra sayıları artınca, içlerinden biri demirden bir dağı eritmiş, Türkler özgürlüğe kavuşmuş ve Çin kralını öldürerek bağımsızlık elde etmişledir.

Uygurlarda Çin’de yaşayan Türkler için GAVE adı kullanılmıştır. Uygurlarda vezirlerin ünvanı ise DEMİRCİ dir. Büyük Türk veziri Bilge Tonyukuk ise Çinde yetişmiş ve Göktürk devletine vezir olmuştur. Göktürk devletinde Bilge Tonyukukun adı DEMİRCİ GAVE dir.

3-Şerefnamedeki Kürtler ile ilgili diğer bir rivayete göre ise Kürtler Becen ve Boğduz adlı iki atadan türemiştir. Yazara göre burada geçen BECEN adı Türklerin büyük bir boyu olan BECENEK/PEÇENEKLER dir. Yine Oğuznamelere göre Oguz Hanın Peygamber Efendimize (s.a.v.) gönderdiği Türk heyetinin başında yer alan kişinin adı BOĞDUZ dur. Oğuznamelere göre Oğuzhan Arabistan’a gönderdiği Türk heyetin başkanı olarak Kürtlerden Boğduz beyi seçmiştir. Bu durum bile başlı başına Kürt adında bir boyun Orta Asyada Türkler içerisinde var olduğunu göstermektedir.

Yazar Gurmacları ise Kürtlerden ayrı bir topluluk olarak mütalaa etmiştir. Kürtler bölgeye 5. yy da gelirken Gurmancların bölgeye gelişleri Türklerin Müslüman olmasından sonra yanı 8. yydan sonradır. Yazara göre Kürtlerin ana özünü SORAN lar oluşturmakta olup, Gurmanc lehçesi Kürtçeden her yönü ile ayrıdır.

Yazar Türkiye’deki Gurmac aşiretlerinide tetkik etmiş ve birçok aşiretin kökenleri ile ilgili veriler ortaya koymuştur.

Kitaba göbe GUR luk Türklüğün çekirdeğidir. Türkler Gur adıyla ortaya çıkmış ve medeniyetler kurmuşladır. UY-GUR, ON-OGUR, SU-GUR, FİN-OGUR, BUL-GUR (Bulgar), HUN-GUR (Hungar), GUR türk devleti bunlara birkaç örnektir. Gurların Müslüman olanlarına ise GURMANC denmiştir.

Gurmanc dilinde GUR kelimesi KURT demektir. Terör örgütü PKK’nın yayın organlarından Pine ve Azadiye Welat gazetelerinin çıkardıkları Ferhenggoka adındaki Kürtçe sözlükte “Gurmanco” kelimesi “efsanevi bir Kurt” olarak tarif ediliyor. İran-Tahran ve Türkmenistan-Aşkabat arasında Hazar gölünün güneyinde Gurgan adlı bir yer adının Türkçe, “kurtlar ve kurt yeri” manasına gelmesi de Gurmancların Türklüğünü ifade etdiyor. Gurmanc kelimesinin Türkiye’deki kullanımlarından bazıları da Kirmanc ve Kurmanc şeklinde. Kirman, Farsçada kurt adam, kurtlar anlamına geliyor “Gurmanc” kelimesi ise “Gur” ve akabinde aidiyet anlatan “Man“ belirteci ile birleşmesinden meydana geliyor. Alman, Kuman, Kurman, Sayman, Uzman, Kahraman, Karaman, Hayman(a), Danışman, Belletmen, Kocaman, Ayman gibi isimlerde de “man” eki belirteç olarak kullanılıyor.

Kitapta, “Türk” ismine “man” eklenmesi ile oluşan “Türkmen” kelimesinin meydana geldiği gibi, Gur Türklerinin adı olan, “Gur” kelimesinin arkasına “Man” eklenmek suretiyle “Gurman” kelimesi oluşturulmuştur deniliyor. Gurmanclar dünyada sadece oğuzlara mahsus bir dil yapısı olan NÇ sistemini kullanmaktadırlar. Oğuz lehçesinde N ile biten kelimenin hemen ardından Ç sese kullanılmaktadır. Tıpkı GURMANÇ taki gibi, Türkçede ise sevinç, kıvanç, utanç, dilmanc gibi.

GURMANC aşiretlerinin önemli bir çoğunluğu Oğuz kökenli olup, dünyada sadece Oğuzlara mahsus 12 ve 24 lü teşkilat sistemi ile teşkilatlanmışlardır. Artuşi, İzol, Dersim, Batkan, Karakeçi, Akkeçi, Tırkan, Sincar, Tatar, Celali, Hormek ve Varto aşiretleri bunlara birkaç örnektir.

Siyasal Kürtçülerin sembol haline getirdikleri sarı, kırsızı ve yeşil rengin aslında Selçuklu devletinin sembolü olduğu, Selçukluların tüm bayrak ve sancaklarının bu renkleri taşıdığı vurgulanmaktadır.

Yazara göre Gurmanc lehçesinde var olup, İstanbul Türkçesinde olmayan ve eski Türklere ait en az 400 kadar kelime vardır. Bu sayı iyi bir araştırma ile daha da artacaktır. Gurmanc lehçesi Osmanlıcanın değişik bir versiyonu olup, değişen Türkiye Türkçesi bu açıdan farklılık göstermektedir.. Doğu ve güneydoğuda yaşatılan ve eski Türklere ait bir çok örf ve adet bu aşiretlerde halen yaşatılırken ülkemizin batı bölgelerinde bir çoğu unutulmuştur..

Kitapta Rişvan aşireti ve Mardin kenti detaylı bir irdelenerek buraların kökeni hakkında değerli veriler sunulmuştur.